Alpha 1 News

ΜAΝΩΛΗΣ ΚΑΣΤΡΙΝΟΣ - ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΖΩΚΑ ...ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

ΜAΝΩΛΗΣ ΚΑΣΤΡΙΝΟΣ - ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΖΩΚΑ ...ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
                                                                                                                                                                      H χορευτική τους καριέρα Άρχισε το 1949 εμφανίστηκαν μαζί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό Παρίσι Ρώμη Μαδρίτη Βαρκελώνη και αλλού ο Μανώλης Καστρινός και η Χρυσούλα Ζώκα θεωρούντο ως το κομψότερο και αισθητικότερο Ελληνικό χορευτικό ζευγάρι Διεθνούς Φήμης που με το μεγάλο τους ταλέντο ομόρφυναν το Μουσικό μας θέατρο!!!Ο Μανώλης Καστρινός, με πραγματικό όνομα Μανώλης Παπάζογλου, υπήρξε σπουδαίος Έλληνας χορευτής και χορογράφος, που με το ταλέντο του και την παιδεία του, πρόσφερε στο χορό, στο θέατρο και στον κινηματογράφο.
                                                                                                                                                                      Ο Μανώλης Καστρινός γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης τον Σεπτέμβριο του 1917 και το 1935 αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, σπουδάζοντας δραματική τέχνη στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παράλληλα σπούδαζε χορό στη Σχολή Γριμάνη - Ζουρούδη, και στη συνέχεια στη Σχολή Μοριάνωβ, ενώ εμφανίστηκε και στο Εθνικό Θέατρο σε κωμωδίες του Μολιέρου. Το 1941 μετεκπαιδεύτηκε σε σπουδές μπαλέτου, φλαμένγκο, αλλά και μοντέρνου και αισθητικού χορού, σε τρεις από τις πλέον διάσημες σχολές χορού του Παρισιού. Το 1943 επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τον χορό και την χορογραφία. Λάνσαρε στη σκηνή το χορευτικό ζευγάρι ("Pas de deux"), σε παραστάσεις βασισμένες σε ελληνικούς χορούς, με τα έργα: «Το Ειδύλλιο στη βρύση», «Βουκολικό», «Ελληνική ραψωδία» και «Κρητικά πατήματα».
                                                                                                                                                                  Μετά από αξιόλογες εμφανίσεις του στη Λυρική Σκηνή αλλά και στο ελεύθερο μουσικό θέατρο, εμφανίστηκε στο Παρίσι ως πρώτος χορευτής στα μπαλέτα «Φολί Μπερζέρ» και «Κρίστα». Από το 1949 δούλεψε μόνιμα στην Ελλάδα με παρτενέρ του τη Χρυσούλα Ζώκα, κάνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις. Σημαντικότερες από τις εμφανίσεις του είναι: «Θησεύς και Αριάδνη», «Απολλώνιος Μελωδία», «Εύθυμη Χήρα», Μπατερφλάυ», «Ο Πύργος» «Οδός Ονείρων», «Όπερα της Πεντάρας», «Λευκές Νύχτες» κ.α.
Απόδειξη της εκτίμησης που είχε η δουλειά του και εκτός Ελλάδας, είναι η ανάθεση της οργάνωσης για την έναρξη και τη λήξη των Πανευρωπαϊκών Αγώνων, καθώς και για την υποδοχή της ολυμπιακής φλόγας των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου και του Μόντρεαλ.
                                                                                                                                                                     Το 1955 ξεκίνησε να συνεργάζεται και σε κινηματογραφικές παραγωγές, ως ζευγάρι με την Χρυσούλα Ζώκα, χορογραφώντας περίπου 20 ταινίες έως το 1969. Με τη Φίνος Φιλμ συνεργάστηκε σε 10 ταινίες, ξεκινώντας από την «Καφετζού» το 1956, και τελειώνοντας το 1966 με το μιούζικαλ «Ραντεβού στον Αέρα».
Δίδαξε χορό και κίνηση σε θεατρικές σχολές και ίδρυσε τον «Πειραματικό Όμιλο Χορού Μ. Καστρινός», καθώς και το πολιτιστικό σωματείο «Φίλοι Πειραματικού Ομίλου Χορού». Το 1970 διακρίθηκε για τη χορογραφία του στην παράσταση «Απολλώνια Μελωδία», ενώ το 1976 βραβεύτηκε «τιμής ένεκεν» από το Σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών και από την Ελληνική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων.
Απεβίωσε στίς 2 Νοεμβρίου 1979.

                                                                                                                                                                         Η Χρυσούλα Ζώκα από τα τέλη της δεκαετίας του ΄40 έλαμψε ως χορεύτρια. Αέρινη, αρχοντική, εντυπωσιακή μάγευε το κοινό με το γοητευτικό παράστημα και την τέχνη της.
Η καριέρα της Ζώκα ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 ως μόνιμη παρτενέρ του χορευτή – χορογράφου Μανώλη Καστρινού (1917 – 1979).
Οι δυο τους άφησαν εποχή χορεύοντας σε έργα πρόζας, σε χοροδράματα, αλλά και σε κινηματογραφικές ταινίες της εποχής.Το 1954, η Ζώκα είχε γνωρίσει τον Γιώργο Φούντα και ο έρωτας υπήρξε κεραυνοβόλος. Λέγεται μάλιστα πως παρ’ όλο που η Ζώκα εκείνον τον καιρό μεγαλουργούσε στο πλάι του Καστρινού, στο ”Ακροπόλ” και σ’ άλλα μεγάλα θέατρα, δέχτηκε να παντρευθεί τον ανερχόμενο τότε ηθοποιό και να συζήσουν σε μία μικρή γκαρσονιέρα. Διόλου τυχαίο που έμειναν μαζί μέχρι το 2010, δηλαδή μέχρι το θάνατο του Φούντα.
Καρπός του γάμου τους ήταν ο γιός τους, Παναγιώτης, το ένα και μοναδικό παιδί για τη Ζώκα και το τρίτο για τον Φούντα, καθώς από τον πρώτο του γάμο είχε ήδη αποκτήσει άλλα δύο παιδιά.
                                                                                                                                                                     Το 1962 η Χρυσούλα Ζώκα συμμετείχε στην ”Οδό Ονείρων” που παρουσιάστηκε στο θέατρο ”Μετροπόλιταν” σε μουσική και κείμενα Μάνου Χατζιδάκι, σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνικά Μίνου Αργυράκη και χορογραφίες Μανώλη Καστρινού.
Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για την παράσταση αυτή, η μουσική και τα τραγούδια της οποίας παραμένουν αγέραστα στο πέρασμα των χρόνων.
Εγώ ας παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από συνέντευξη που είχε παραχωρήσει η ηθοποιός Ζωή Φυτούση για το περιοδικό ”Δίφωνο”, τον Ιούνιο του 2005 – απόσπασμα, στο οποίο μνημονεύεται η χορεύτρια Ζώκα, στενή φίλη της Φυτούση, όπως και των άλλων γυναικών που έπαιζαν στην ”Οδό Ονείρων”: Της Ρένας Βλαχοπούλου, της Νίκης Λεμπέση και της Μάρως Κοντού:
Κάθε μέρα στις πρόβες της ”Οδού Ονείρων”, ο Μάνος καθάριζε και για τα τριάντα – σαράντα παιδιά που δουλεύαμε. Από το να έχουμε όλοι ένα γενναίο γεύμα, μέχρι το ταξί που ναύλωνε ο ίδιος για να μας μεταφέρει από το θέατρο στα σπίτια μας. Μας έβαζε, θυμάμαι, ανά πέντε άτομα στο ταξί και μας καληνύχτιζε ή μάλλον μας καλημέριζε, αφού οι πρόβες τραβούσαν ως το πρωί. Ένα απ’ αυτά τα πρωινά, η Ζώκα η Χρυσούλα που χόρευε στην παράσταση, γύρισε και μού’πε, καθώς ήμασταν στριμωγμένες στο όχημα: ”Πες μου έναν μουσικοσυνθέτη και όχι θεατρώνη που θα έκανε ποτέ το ίδιο”…Εφυγε από κοντά μας στίς 14 Απριλίου 2015.
Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα