Alpha 1 News

ΤΑ ''ΓΙΑΤΡΟΣΟΦΙΑ'' ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ..

ΤΑ ''ΓΙΑΤΡΟΣΟΦΙΑ'' ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ..
Όταν πάθαινες έγκαυμα από την από το πολύωρο κολύμπι στις κοσμικές πλαζ της περιοχής, δηλαδή στού Παρασκευά ,στό Σκαφάκι ,στήν Πειραική ,στή Φρεαττύδα ,επειδή τα αντιηλιακά, τουλάχιστον σ’ εμάς, ήταν άγνωστα, το φάρμακο ήταν το πασάλειμμα με γιαούρτι. Χώρια που τρώγαμε και την πέτσα με μπόλικη ζάχαρη. Κι όπως διάβαζα πρόσφατα στον τύπο, κάποιος ειδικός συνιστούσε ακριβώς το γιαούρτι σε τέτοιου είδους εγκαύματα. Να, το λοιπόν, που, όσον αφορά τουλάχιστον τα γαλακτοκομικά ως φάρμακα, είμασταν και σε κάτι πιο μπροστά από την εποχή μας.
Αν σε έπιανε κόψιμο, σου δίνανε να πιείς τον χυμό ενός λεμονιού, έτσι, στην ψύχρα. Χωρίς αραίωμα με νερό, χωρίς ζάχαρη. Μπαμ και κάτω. Σύμφωνα δε με άλλη συνταγή, στον χυμό αυτό προσέθετες και μια κουταλιά ωμό καφέ. Το σκέφτομαι τώρα και μουδιάζουν τα δόντια μου.
Το τρύπημα των κοριτσίστικων αφτιών που θέλανε να βάλουν σκουλαρίκια γινόταν με μια βελόνα καμένη στη φλόγα και περασμένη με οινόπνευμα, στην οποία ήταν περασμένη μια χοντρή κλωστή. Η κλωστή αυτή, στη συνέχεια, δενόταν κόμπος και παρέμενε για λίγες ημέρες ώσπου να θρέψει η πληγή. Δεν ξέρω κατά πόσον η διαδικασία αυτή ήταν οδυνηρή, αλλά, βλέποντας την αδελφή μου να της τρυπούν τα αυτιά, δόξαζα τον θεό που γεννήθηκα αγόρι.
Αυτός όμως δεν ήταν ο μόνος λόγος για τον οποίο τα κορίτσια υπέφεραν περισσότερο από τα αγόρια από τις συνθήκες και τις δοξασίες της εποχής. Όταν είχαν περίοδο, οι μαμάδες τους δεν τα άφηναν να πλυθούν για να μην κρυώσουν και πονούν. Και, φυσικά, τότε, οι σερβιέτες περίμεναν ακόμη τον εφευρέτη τους…
Τα σκέφτεσαι τώρα όλα αυτά και σε πιάνει πονοκέφαλος. Τι είπα; Πονοκέφαλος; Θα πάρεις αμέσως ένα Αλγκόν ή μια Καλμαλίνη («υποβιβάζει τον πυρετό, ανακουφίζει από τους πόνους», έλεγε το διαφημιστικό τους σλόγκαν) ή ένα κοκοράκι, δηλαδή μια άσπρη σκόνη τυλιγμένη σε χάρτινο φακελάκι που έφτιαχνε ο φαρμακοποιός. Αν δεν σου πέρναγε με αυτά, σου δένανε σφιχτά το κεφάλι με ένα πανί, ενώ ο πυρετός «υποβιβαζόταν» με κομπρέσες με ξύδι στο μέτωπο.
Ύστερα από όλα αυτά τα γιατροσόφια που υπομείναμε, απορώ ακόμα πως επιζήσαμε και δεν αφήσαμε την τελευταία μας πνοή στο κρεβάτι του πόνου. Με παρηγορεί όμως η σκέψη ότι άλλοι, πριν από εμάς, τραβήξανε χειρότερα. Ας διαβάσει όποιος θέλει τον «Θάνατο του Παλληκαριού», το εξαίσιο διήγημα του Κωστή Παλαμά, και θα καταλάβει τι εννοώ…Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα