Alpha 1 News

ΕΤΟΙΜΟ ΝΑ ΚΑΤΑΡΕΥΣΕΙ ΤΟ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΗΜΕΝΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΔΕΣΠΩΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΕΛΛΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ


Η αναπαλαίωση και η ανακαίνιση κτιρίων όπως το Αρχοντικό τής Αξέχαστης Ηθοποιού αναδεικνύουν την ταυτότητα της πόλης και εξασφαλίζουν την ιστορική της συνέχεια.. .Όχι όμως στον Πειραιά….. στον Πειραιά που μας πληγώνει
γιατί, όπως λέει και ένας παλιός παιδικός φίλος, «τυχεροί μα και καταραμένοι όσοι έλαχε να γεννηθούμε σε αυτή τη γωνιά της ιστορίας»… . Ο λόγος για το σπίτι που γεννήθηκε η μεγάλη Πειραιώτισσα ηθοποιός Δέσπω Διαμαντίδου και από τη δεκαετία του 1950 στέγασε αρχικά τη σχολή Δαυράδου-Μπαχλιτζανάκη και κατόπιν τα Εκπαιδευτήρια Μπαχλιτζανάκη, έως και το 2002 με το κλείσιμο της σχολής…
Εκεί, στην αρχοντική Καστέλλα, λίγο μετά την παλιά «συνοικία των θεών» ή «συνοικία των επαύλεων» του Ερνέστου Τσίλλερ….
Αμέσως μετά την Πλατεία Αλεξάνδρας και την πάλαι ποτέ οικία Πατσιάδη, ο παραλιακός δρόμος μάς οδηγεί νωχελικά προς την Καστέλλα, προσφέροντάς μας απλόχερα την εξαιρετική θέα προς την παραλία Βοτσαλάκια ή Παρασκευά (από τα εξοχικό κέντρο που υπήρχε εκεί κάποτε) και το νησάκι του Κουμουνδούρου. ... .Στον αριθμό 15, λοιπόν, της οδού Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, εκεί που διασταυρώνεται με την Κάνιγγος και την Ουίλσωνος συναντάμε το αρχιτεκτονικό στολίδι που έμεινε εντέλει γνωστό στον Πειραιά ως «Μπαχλιτζανάκη»…
Πρόκειται για ένα ιδιότυπο διατηρητέο κτίριο, με κολώνες δωρικού ρυθμού και ένα ιδιαίτερο περιστύλιο και τριγωνική μετώπη, το οποίο αποδίδεται άλλοτε στον Τσίλερ και άλλοτε σε κάποιον εκ των μαθητών του…
Μεγάλα δωμάτια, ψηλοτάβανες αίθουσες, εσωτερικές σκάλες, οφφίς και δαιδαλώδεις διάδρομοι στα υπόγεια του αρχοντικού, στους χώρους του βοηθητικού προσωπικού και των αποθηκών του….. Και ταυτόχρονα μια αίσθηση παρελθόντος μεγαλείου του παλιού αστικού Πειραιά…
Το κτίριο έχει χαρακτηρισθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως «εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κατασκευή των αρχών του 20ου αιώνα. Πρόκειται για εξόχως ενδιαφέρον και μοναδικό στην περιοχή της Καστέλλας δείγμα μεγαλοαστικής κατοικίας, η διατήρηση της οποίας θα συμβάλλει στην προστασία του παραλιακού μετώπου της Καστέλλας» (ΥΑ ΥΠΠΟ ΔΝΣΑΚ/53051/1328/30-6-2009 ΦΕΚ 336/ΑΑΠ/15-7-2009)
Το ακίνητο, εγκαταλελειμμένο και ακατοίκητο εδώ και 15 περίπου έτη, σήμερα φέρεται ως ιδιοκτησία ιδιωτών και συγκεκριμένα είτε μέλους της εφοπλιστικής οικογένειας Μάτσα είτε μελών της οικογένειας Μεϊμέτη.
Πάντα εκεί… στην ίδια θέση, λίγο μετά την «συνοικία των θεών»… παραδομένο στη φθορά του χρόνου και στην αρμύρα της θάλασσας, ξεχασμένο από τους ανθρώπους… κουρασμένο πια μα αγέρωχο… περιμένει… κανείς δεν ξέρει τι…. κανείς δεν ξέρει για πόσο……
. .Μία από τις κορυφαίες ελληνίδες ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, με διεθνή καριέρα, η Δέσπω Διαμαντίδου, γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1916 στον Πειραιά. . .Αφού τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, πρωτοεμφανίστηκε στο Χορό της Μήδειας του Ευριπίδη το 1942. O πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν αυτός της Λαίδης Καρολίνας στο έργο του Tζέιμς Μπάρρυ «Δεν φταίει το αστέρι μας», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του δασκάλου και ιδρυτή του Θεάτρου, Κάρολου Κουν. Στο θέατρο συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, όπως του Μουσούρη, του Ανδρεάδη, της Μανωλίδου - Αρώνη και του Χορν.
Από το 1946 έως το 1950 ήταν βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου. Το 1949 είναι η κορυφαία του Χορού στην Ορέστεια του Αισχύλου που παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Ηρώδειο, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη. Στο Εθνικό επανήλθε το 1954 και παρέμεινε έως το 1963. Εμφανίστηκε σε πολλά έργα, ενώ ξεχώρισε με την ερμηνεία της ως κορυφαία στην Εκάβη του Ευριπίδη, στον Γλάρο του Τσέχωφ ως Πωλίνα και στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη στο ρόλο του Κήρυκα.
Το 1947 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη, στην ταινία «Τα παιδιά της Αθήνας», αλλά ο δρόμος για τη διεθνή κινηματογραφική της καριέρα ξεκίνησε τη δεκαετία του '60. Το 1965 εμφανίστηκε στην ταινία «No Mr Johnson» με παραγωγό τον Tζέιμς Πάρις και σκηνοθέτη τον Γρηγόρη Γρηγορίου.Το 1991 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο β' γυναικείου ρόλου για την ταινία του Θ. Σκρουμπέλου «O Τζώνη Κέλν κυρία μου». . . H Δέσπω Διαμαντίδου διακρίθηκε και για το πλούσιο μεταφραστικό της έργο, ενώ συνεργάστηκε με τους περισσότερους έλληνες σκηνοθέτες. Έλαβε μέρος σε πάνω από 40 ελληνικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Θανασάκης ο Πολιτευόμενος» (1954), «Μανταλένα» (1960), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «H Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλίκαρα» (1960), «H Αλίκη στο Ναυτικό» (1961), «Άγγελοι του Πεζοδρομίου» (1962), «Τα κόκκινα φανάρια» (1963), «H γυνή να φοβείται τον άντρα» (1965).
Πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 2004.