Alpha 1 News

Εις μνήμην του Σταύρου Παράβα!


Ο Σταύρος Παράβας γεννιέται στις 16 Απριλίου 1935 μέσα σε πολυμελή οικογένεια μικρασιατικής καταγωγής. Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά των μικρασιατών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στα Τουρκοβούνια της Αθήνας, όπου γεννήθηκε ο Σταύρος, αν και μεγάλωσε τελικά στα «Προσφυγικά» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Ταλαντούχος κωμικός, υπεύθυνος για την καθιέρωση μιας επιθεωρησιακής υφής στην ανδρική θηλυπρέπεια - στο σινεμά, διότι στην τηλεόραση η gay καρικατούρα καλά κρατεί μέχρι σήμερα -, λέγεται πως ο Παράβας άφησε το χαρακτηριστικό παχύ μουστάκι του για να μην τον συγχέουν στην προσωπική ζωή του με τους παρενδυτικούς και gay χαρακτήρες που υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία: Φίφης σε πολλές κωμωδίες από το 1963 μέχρι το ΄66, Κομμωτής στη ''Βουλευτίνα'' (1966), Μόδιστρος στην ομότιτλη ταινία του ΄67, Σταύρος και Μπουμπού στη ''Χαρτορίχτρα'' (1967),Σταύρος και Ασπασία στο ''Για μια τρύπια δραχμή'' (1968), Οδυσσέας και Πηνελόπη στους ''Μνηστήρες της Πηνελόπης'' (1968), Ναπολέων και Ντε Λα Σάντα Μόνικα Ντε Λα Κάτω Τούρλας στον ''Τσαχπίνη'' του 1968 επίσης.
Ταινίες του κιλού οι περισσότερες απ' αυτές, για τις οποίες ο Παράβας δεν έτρεφε καμία εκτίμηση: ''Για ότι τους έλειπε στο σινεμά, φώναζαν τον Παράβα'' θα δήλωνε σε συνέντευξη του στα τέλη της δεκαετίας του 1990. . Ήταν τέτοια μάλιστα η ταύτιση του με gay ρόλους στα ασπρόμαυρα 60s, ώστε λίγο αργότερα, στα έγχρωμα 70s θα άφηνε μαλλιά και μουστάκι, θα γινόταν ο συμπαθής μεν, άξεστος δε, ''Μάγκας με το τρίκυκλο'' και θα έκλεβε την καρδιά της Μάρθας Καραγιάννη.

Ο Παράβας υπήρξε το πρώτο λαϊκό gay παιδί του ελληνικού κινηματογράφου, ετοιμόλογος, χιουμορίστας και καπάτσος, καμία σχέση δηλαδή με τον ''Κοκό'', τον ''Λελέ'' και τους λοιπούς ξενομανείς μεγαλοαστούς ''φλώρους'' της πένας του Νίκου Τσιφόρου και του διδύμου Α. Σακελλάριος - Χ. Γιαννακόπουλος. Όνειρο του ήταν να παίξει τον Άμλετ και σίγουρα η ένταξη του στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο θα λειτούργησε ως τονωτική ένεση στην πεσμένη ψυχολογία του και γενικά στη βεβαρημένη υγεία του. Έπαιξε στο ''Ακροπόλ'' (1995) του Παντελή Βούλγαρη και στο ''Αύριο θα ξέρουμε'' (1997) του Ανδρέα Θωμόπουλου.

Την ταινία του Θωμόπουλου, που δυστυχώς δε βρήκε ποτέ διανομή στις αίθουσες, την είχα δει σε αφιέρωμα στον σκηνοθέτη στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών και θυμάμαι πως μού'χε αρέσει πολύ ο Παράβας ως ντοστογιεφσκικός ηλικιωμένος ρολογάς που παίρνει υπό την προστασία του μια νεαρή πόρνη. Εξαιρετικός μεσ' στη μελαγχολία του ρόλου του.

Μια μελαγχολία που θα έφτανε στο ζενίθ της με τον ξαφνικό θάνατο από πνευμονικό οίδημα του γιου του στο Μπέρμπιγχαμ και που θα τον έκλεινε ακόμη περισσότερο στο καβούκι του ύστερα κι από την άρνηση του ΥΠΠΟ να του χορηγηθεί τιμητική σύνταξη. Έσβησε στο σπίτι του με μοναδική παρουσία αυτήν της οικιακής βοηθού του

Δεν υπάρχουν σχόλια