Alpha 1 News

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΟΚΟΤΑ


ΣΤΑ 81 ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΣ...23 ΜΑΡΤΙΟΥ 1937.... . .Η διαφορά μεταξύ της δισκογραφίας του τότε αλλά και της αθηναϊκής νυχτερινής διασκέδασης σε σχέση με σήμερα είναι τεράστια γιατί εκείνα τα χρόνια δεν μπορούσε να τραγουδήσει ο οιοσδήποτε. Έχω ζήσει πολλά στο τραγούδι, τι να πρωτοθυμηθώ; Υπήρχαν σεζόν που ο κόσμος στεκόταν ουρές -300 και 500 μέτρα μέσα στο κρύο- για να μπει στο μαγαζί όπου τραγουδούσα, στο κέντρο της Αθήνας και να ακούσει το «Όνειρο Απατηλό», πολλές φορές τραγουδούσα στην καλοκαιρινή «Νεράιδα» μέχρι τη 1 το μεσημέρι κι έλεγε στους σερβιτόρους ο φίλος μου, ο Αρίστος ο Ωνάσης, «να ετοιμάσετε αυγά για πρωινό κι ό,τι άλλο θέλουν τα παιδιά» ή, κατά τη μία το βράδυ, συγκεντρώνονταν, θυμάμαι, οι βαρκούλες που βρίσκονταν στη θάλασσα, κάτω από τη «Νεράιδα», με τα ουίσκι και τις μπίρες, για να κάνουν κι αυτοί το κέφι τους. Θυμάμαι, ακόμα, σε τουρνέ μου στην Αμερική, που έλεγα το «Γιε μου» και πήγε κάποιος ν' ανάψει το τσιγάρο του -από πόνο, επειδή είχε χάσει το παιδί του- με αποτέλεσμα να πάρουν τα μαλλιά μου φωτιά και ο μπουζουξής να τραβάει το τραπεζομάντιλο για να τη σβήσει. . Κάποια στιγμή, μια πολύ γνωστή εταιρεία ξυριστικών μου είχε κάνει πρόταση να ξυρίσω τις φαβορίτες μου έναντι του ποσού των 50 εκατομμυρίων, προκειμένου να λανσάρει τα ξυραφάκια της. Τους απάντησα να τους δώσω εγώ τα 50 εκατομμύρια που μου έδιναν εκείνοι και να τους πάω στην πλατεία Ομονοίας, τότε που υπήρχε εκεί σιντριβάνι, να τους βάλω μέσα και να τους κάνω μπάνιο. Αλίμονο αν έκανα τέτοιο πράγμα! Είναι θέμα αξιοπρέπειας! Κάποιος θα σκεφτόταν «σιγά, σε έναν χρόνο θα ξαναμεγάλωναν οι φαβορίτες!». Δεν είναι έτσι. Γιατί αύριο θα 'ρθουν και θα σου πουν «βγάλε τώρα και τα ρούχα σου, γιατί τόσο αξίζεις!» . . .Υπήρξα αδελφικός φίλος με τον Αρίστο τον Ωνάση, φίλος με την Μαρία Κάλλας αλλά και με την κυρία Τζάκι. Έζησα και τις δύο εποχές του Αρίστου πολύ σωστά. Η Μαρία Κάλλας με αγαπούσε πολύ. Μου έλεγε πάντα «τι γλυκά που τραγουδάς!», με αγκάλιαζε, μου έδειχνε τη συμπάθεια που μου είχε. Μάλιστα, στον πλειστηριασμό των αντικειμένων της που είχε γίνει στο Παρίσι είχαν πουληθεί και 8 δικά μου long play, που της τα είχα τότε αφιερώσει. Ο Ωνάσης ήταν πάντα το παλικάρι από το λιμάνι, ο βαρκάρης με το μαντήλι στην κωλότσεπη, η προσωποποίηση της λεβεντιάς, ένας άντρας που ποτέ δεν είχε υπολογίσει τα λεφτά - ποιος ήταν, τι έκανε και τι δεν έκανε. Γινόταν πάντα ό,τι ήθελε η παρέα. Είναι γνωστό ότι την ώρα που τραγουδούσα κι εκείνος καθόταν στο πρώτο τραπέζι απέναντι μου ή ενόσω βρισκόμασταν στον Σκορπιό, σε κάτι λουκούλλεια γεύματα με 50 τραπέζια από κάτω, είχαν υπογραφεί συμβόλαια δισεκατομμυρίων δολαρίων. Πολύ συχνά τραγουδούσα μπροστά σε τουλάχιστον 30-40 καλεσμένους του - βασιλιάδες, πρωθυπουργούς, προέδρους, τραπεζίτες, πολλούς επιχειρηματίες-, όλοι φίλοι του. Χωρίζαμε, για παράδειγμα, στις 7:30 το πρωί, πήγαινα να κοιμηθώ και χτυπούσε το τηλέφωνο μετά από μισή ώρα: «Ξυπνήστε τον, είναι το αυτοκίνητο από κάτω, πρέπει να έρθει γιατί έχουμε καλεσμένους στον Σκορπιό». Είδα πολλές εικόνες μαζί του, αλλά ο Αρίστος δεν είχε αλλάξει ποτέ - ο ίδιος ήταν πάντα. Μιλούσε, για παράδειγμα, στην κυρία που ήταν στο WC και τη ρώταγε τι κάνουν τα παιδιά της. . Θυμάμαι, επίσης, μια φορά που μου είχε χαρίσει αεροπλάνο για να εγκαταλείψω κάποιους αγώνες αυτοκινήτων επειδή φοβόταν μη χτυπήσω. Αλλά εγώ τους αγώνες δεν τους εγκατέλειψα και γύρισα το αεροπλάνο πίσω! Η πιο δύσκολη στιγμή του Αρίστου ήταν όταν είχε πεθάνει ο Αλέξανδρος. Μ' έπιανε απ' τον ώμο και μου έλεγε «τον έχασα, δυστυχώς, Σταματάκη, τον έχασα!». Εκεί νομίζω είχε ξεκινήσει και η αντίστροφη μέτρηση για τη ζωή του. Τον υπεραγαπούσε! Θυμάμαι, όταν ήμασταν στο «Χριστίνα» και τον μάλωνε, ο Αλέξανδρος πηδούσε μέσα στη θάλασσα για να μην του πετάξει καμιά παντόφλα. Αν αργούσε να βγει στην επιφάνεια, πήγαινε στην πρύμνη, κοίταγε κι έλεγε γεμάτος αγωνία «Βγήκε; Βγήκε;». . Στη ζωή μου γνώρισα πολύ διάσημους ανθρώπους. Θυμάμαι, τώρα, για παράδειγμα, την Μπριζίτ Μπαρντό, τη Ρόμι Σνάιντερ, σπουδαίους συνθέτες και στιχουργούς με τους οποίους συνεργάστηκα. Ο απλός κόσμος, όμως, ήταν πάντοτε «ο δικός μου κόσμος», με λάτρευε και τον λάτρευα. Γιατί, ξέρετε, ο σωστός καλλιτέχνης δεν είναι μόνο στα τραγούδια του - είναι στη συμπεριφορά του, στον τρόπο που μεταχειρίζεται τον συνάνθρωπό του. Ακολουθώ αυτό που μου δίδαξε η οικογένειά μου: αγαπάτε αλλήλους. Ακόμα και εκείνους που δεν μ' αγαπάνε, εγώ τους αγαπώ διπλά. Έζησα μεγάλους έρωτες, μικρούς έρωτες, έρωτες της μιας βραδιάς. Οι μεγάλοι έρωτες, δυστυχώς, συνήθως δεν κρατάνε πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή, κάτι θα γίνει, κάτι θα βρεθεί, κάποιος θα δυσανασχετήσει, κάπου θα στενοχωρηθείς. Αυτή, όμως, είναι η ζωή. Κι όπως μου έλεγαν κι οι φίλοι μου οι Γάλλοι, «τη ζωή πρέπει να την παίρνεις όπως πάει». Ωστόσο, εκείνο που πρέπει να ξέρει ένας άντρας δεν είναι πόσες γυναίκες θα αγαπήσει αλλά πόσες θα σεβαστεί και πόσες θα προφυλάξει. Τον θάνατο δεν τον φοβάμαι. Καθόλου. Η πορεία μου, άλλωστε, αυτό δείχνει. Πολλές φορές τον ξεπέρασα και πλέον δεν με φοβίζει - έχω «πληρωθεί» στη ζωή μου απ' όλας και καθ' όλας τας απόψεις.